Jan 16, 2018

Mira opinionum similitudo et concordia

Evangelium Secundum Matthaeum, (7:6):

Nolite dare sanctum canibus neque mittatis margaritas vestras ante porcos, ne forte conculcent eas pedibus suis et conversi, dirumpant vos.

Thomas Aquinatis: Catena Aurea: Chrysostomus:

Jusserat superius Dominus diligere inimicos et benefacere his qui peccant in nos. Ne ergo cogitarent sacerdotes etiam quae Dei sunt eis communicare, talem cogitationem compescuit, dicens: “nolite sanctum dare canibus” ac si diceret: “mandavi vobis diligere inimicos, et benefacere eis, de vestris corporalibus bonis, non tamen de meis spiritualibus passim, quoniam in natura vobiscum communes sunt, non in fide. Et Deus carnalia beneficia dignis et indignis similiter praestat, non autem gratias spirituales.”

Hieronymus in Matthaeum.

“Nolite sanctum dare canibus”. “Sanctum”, panis est filiorum. Non debemus ergo tollere panem filiorum et dare eum canibus. “Neque mittatis margaritas vestras ante porcos, ne forte conculcent eas pedibus suis, et conversi disrumpant vos”. Porcus non recipit ornatum, qui versatur in volutabris luti. Et juxta Proverbia Salomonis: “Si habuerit circulum aureum, foedior invenitur”. Quidam “canes” eos intelligi volunt, qui post fidem Christi revertuntur ad vomitum peccatorum suorum, “porcos” autem eos qui necdum Evangelio crediderunt et in luto incredulitatis vitiisque versantur. Non convenit igitur istiusmodi hominibus cito Evangelicum credere margaritum, ne conculcent illud et conversi, nos incipiant dissipare.

Augustinus: de Sermone Domini in Monte:

Diligenter quaerendum est, quid sit “sanctum”, quid “margaritae”, quid “canes”, quid “porci”. “Sanctum” est quod violare atque corrumpere nefas est quamvis illud sanctum incorruptibile maneat. “Margaritae” autem, quaecumque spiritualia magna aestimanda sunt. Una eademque res, et “sanctum“ et “margarita“ dici potest, sed “sanctum“ ex eo quod non debet corrumpi, “margarita“ ex eo quod non debet contemni. Conatur autem quisque corrumpere quod non vult esse integrum; contemnit vero quod vile existimat. “Canes“, quoniam insiliunt ad dilacerandum. “Porci“ vero, calcando inquinant. “Canes” ergo pro oppugnatoribus veritatis, “porcos” pro contemptoribus positos non incongruenter existimo.

Dec 24, 2017

Nativitas 2017

Opto vobis, si quos habeam casu lectores, faustissimos Nativitatis Christi dies atque felicem nunc ineuntem jam annum bismillesimum decimum et octavum. Heus, quemadmodum fugaces labuntur anni et nos magis magisque senescimus.

Oct 24, 2017

Quid sit “recognitio?

Secundum Papae Francisci Litteras Apostolicas Motu Proprio Datas (Magnum Principium) immutandus est Codex Juris Canonici, et in posterum can. 838 § 2 sic habendus est:

“Apostolicae Sedis est sacram liturgiam Ecclesiae universae ordinare, libros liturgicos edere, aptationes, ad normam juris a Conferentia Episcoporum approbatas, recognoscere, necnon advigilare ut ordinationes liturgicae ubique fideliter observentur.”

Forsitan aliquis velit inquirere quid significent vocabula Latina “recognoscere” et “recognitio”.

“Recognitio” nihil aliud est nisi ipse actus recognoscendi. Sed quid sibi vult vox Latina “recognoscere”? In scriptis et in re juridica “recognoscere” non significat “rem olim cognitam iterum videre et agnoscere” neque “in memoriam aliquid revocare” nec “item inspicere” sed “retractandi et emendandi causa scripta quaedam perlegere et probare”. Sicut verbi gratia in epistula Plinii, scribentis nepoti suo his verbis: “Petis ut libellos quos studiosissime comparasti, recognoscendos emendandosque curem. Faciam.” (Epist. Lib. IV, 26) Uti patet, libros “recognoscere” hic plus sonat quam tantummodo “videre et agnoscere”. Hinc habetur etiam illa formula juridica qua olim utebantur “descriptum et recognitum” vel etiam“recognovit” quo verbo olim scriba publicus, postquam exemplum quoddam cum autographo contulerat, rem concordare testaretur.

Versio autem Anglica hujus Codicis 838 § 2 sic datur:

“It is for the Apostolic See to order the sacred liturgy of the universal Church, publish liturgical books, recognise adaptations approved by the Episcopal Conference according to the norm of law, and exercise vigilance that liturgical regulations are observed faithfully everywhere.”

Qua in sententia, vocabulum anglicum “recognise” sonat quasi “animadvertere” et vim juridicam sensumque “probandi, emendandi, testificandi” mea quidem sententia, non servat. Nam “recognitio” pertinet ad “potestatem regiminis” sicut explicatur sub par. 80 apud “Liturgiam Authenticam” his verbis: “recognitio non est tantum formalitas quaedam, sed actus potestatis regiminis, absolute necessarius (quo absente, actus Conferentiae Episcoporum vi legis minime gaudet) et quo imponi possunt modificationes, etiam substantiales.”