Oct 24, 2017

Quid sit “recognitio?

Secundum Papae Francisci Litteras Apostolicas Motu Proprio Datas (Magnum Principium) immutandus est Codex Juris Canonici, et in posterum can. 838 § 2 sic habendus est:

“Apostolicae Sedis est sacram liturgiam Ecclesiae universae ordinare, libros liturgicos edere, aptationes, ad normam juris a Conferentia Episcoporum approbatas, recognoscere, necnon advigilare ut ordinationes liturgicae ubique fideliter observentur.”

Forsitan aliquis velit inquirere quid significent vocabula Latina “recognoscere” et “recognitio”.

“Recognitio” nihil aliud est nisi ipse actus recognoscendi. Sed quid sibi vult vox Latina “recognoscere”? In scriptis et in re juridica “recognoscere” non significat “rem olim cognitam iterum videre et agnoscere” neque “in memoriam aliquid revocare” nec “item inspicere” sed “retractandi et emendandi causa scripta quaedam perlegere et probare”. Sicut verbi gratia in epistula Plinii, scribentis nepoti suo his verbis: “Petis ut libellos quos studiosissime comparasti, recognoscendos emendandosque curem. Faciam.” (Epist. Lib. IV, 26) Uti patet, libros “recognoscere” hic plus sonat quam tantummodo “videre et agnoscere”. Hinc habetur etiam illa formula juridica qua olim utebantur “descriptum et recognitum” vel etiam“recognovit” quo verbo olim scriba publicus, postquam exemplum quoddam cum autographo contulerat, rem concordare testaretur.

Versio autem Anglica hujus Codicis 838 § 2 sic datur:

“It is for the Apostolic See to order the sacred liturgy of the universal Church, publish liturgical books, recognise adaptations approved by the Episcopal Conference according to the norm of law, and exercise vigilance that liturgical regulations are observed faithfully everywhere.”

Qua in sententia, vocabulum anglicum “recognise” sonat quasi “animadvertere” et vim juridicam sensumque “probandi, emendandi, testificandi” mea quidem sententia, non servat. Nam “recognitio” pertinet ad “potestatem regiminis” sicut explicatur sub par. 80 apud “Liturgiam Authenticam” his verbis: “recognitio non est tantum formalitas quaedam, sed actus potestatis regiminis, absolute necessarius (quo absente, actus Conferentiae Episcoporum vi legis minime gaudet) et quo imponi possunt modificationes, etiam substantiales.”

Oct 2, 2017

De tritico et de palea

sive S. Hieronymi commentarii in Jeremiam, cap. 23

Triticum:
Genus frumenti cujus grana, paleis separatis, in farinam conteruntur, ex qua fiunt panes.

Palea:
Folliculis, quibus tritici grana vestiuntur et stipulis separatis, fit “palea”. Palea nullam habet medullam, id est illam teneram et fungosam partem interiorem granorum tritici nutritoriam.






(Jerem. 23:28):
“Quid paleis ad triticum?” dicit Dominus. “Numquid non verba mea sunt sicut ignis” dicit Dominus, “et quasi malleus conterens petram?”

Quid sibi volunt haereticorum paleae ad triticum Ecclesiae? De quo Joannes Baptista plenius loquitur (Matth. 3), quod “purget Dominus aream suam et ventilabro paleas, ventorum flatibus dispergendas urendasque, ignibus derelinquat: triticum autem condat in horrea ut fiat caelestis panis” et loquatur unusquisque credentium: “Gustate et videte quoniam suavis est Dominus” (Ps. 33:9). Et pulchre doctrina perversa paleis comparatur quae medullam non habent nec possunt nutrire credentium populos sed de inanibus stipulis conteruntur.

Et quia solent haeretici semper prospera polliceri, et caelorum regna peccatoribus pandere: ut dicant, “parata sunt tibi regna coelorum, potes imitari majestatem Dei, ut absque peccato sis; accepisti enim liberi arbitrii potestatem, et legis scientiam per quam consequaris quod volueris”: decipiuntque blanditiis et adulatione miseros (Ephes. 4). Idcirco Dominus verba sua haereticorum paleis comparans dicit: “Numquid non verba mea sunt quasi ignis“, dicit Dominus, “et quasi malleus conterens petram?“

“Meus enim” inquit “sermo nuntiat futura supplicia”, ut deterreat homines a peccando et paleis peccatorum comminatur incendium ut haereticorum corda dura et instar silicis indomabilia, sermonis sui malleo conterantur, auferens cor lapideum, ut ponat pro eo cor carneum, molle videlicet, et quod possit Dei suscipere et sentire praecepta.

Sep 26, 2017

Mira opinionum similitudo et concordia

S. Hieronymus:

Multo melius est vera rustice, quam falsa diserte proferre. Multo melius est e duobus imperfectis, rusticitatem habere sanctam, quam eloquentiam peccatricem.

S. Augustinus:

Qui affluit insipienti eloquentia, tanto magis cavendus est, quanto magis ab eo, in his quae audire inutile est, delectatur auditor, et eum, quoniam diserte dicere audit, etiam vere dicere existimat.

Cur autem ait S. Hieronymus “e duobus imperfectis”? Quoniam, ut alio loco explicat: “Nec rusticus et simplex frater ideo se sanctum putet, si nihil noverit: nec peritus et eloquens, linguam aestimet sanctitatem.”